Skip to content

Krytyczna rola białka wiążącego chemokiny o wysokim powinowactwie w zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych wywołanym przez | 3-herpes ad 6

2 tygodnie ago

348 words

Aby ocenić lokalizację i stopień replikacji wirusa w mózgu, a także naturę odpowiedzi zapalnej na infekcję, przeprowadziliśmy badanie histologiczne mózgu zainfekowanych myszy. Badanie przekrojów w dniach 5 i 7 po zakażeniu wskazało nieciągłe obszary zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych u myszy zakażonych albo HV68 lub AHV68-M3.stop. Zapalenie opon mózgowych było najbardziej widoczne w obszarze móżdżku i podstawy przodomózgowia. Badanie tych płytek za pomocą specyficznego Ab względem antygenu. HV68 wskazało, że wirus był obecny w miejscach zapalenia w podobnych wzorach zarówno dla. HV68 (Figura 5, a. C) i AHV68-M3.stop (Figura 5, d. F. ). Figura 5 Kojarzeniowa lokalizacja antygenu wirusowego po zakażeniu AHV68 i AHV68-M3.stop. Immunohistochemiczna lokalizacja antygenu wirusa po wewnątrzmózgowej inokulacji 21-dniowych myszy CD1 100 PFU albo AHV68 (a. C) lub AHV68-M3.stop (d. F) pokazuje, że antygen wirusowy jest obecny w oponach myszy zainfekowane dowolnym wirusem. (a i d) Skrawki mózgu z hematoksyliną i eozyną. (b i e) Sekcje o tym samym powiększeniu, zabarwione poliklonalnym Ab na | HV68 i sprzężonym z Cy-3 (3 wtórnym Ab (czerwonym). Skrawki wybarwiano kontrastowo barwnikiem Heochsta, barwiąc jądra błękitu. (c i f) Większe powiększenie pól w obszarach b i e. Immunohistochemia z surowicą przed immunizacją jako pierwszorzędowym Ab nie wykazała reaktywności z sąsiednimi sekcjami. Pokazane sekcje są reprezentatywnymi przykładami sześciu myszy zainfekowanych podczas dwóch różnych okazji. Paski skali reprezentują 250 .m dla a, b, d i e oraz 50 .m dla c i f. Co uderzające, charakter nacieku zapalnego był inny po zakażeniu AHV68 w porównaniu z AHV68-M3.stop. Infekcje HV68 i AHV68-M3.MR były związane z wyraźną przewagą neutrofili w oponach (Figura 6, a, c, d, i f). Przeciwnie, udział limfocytów i makrofagów był zwiększony w oponach myszy zakażonych AHV68-M3.stop (Figura 6, b i e). Zliczenia różnicowe przeprowadzone w sposób zaślepiony potwierdziły, że brak M3 był związany ze znaczną zmianą nacieku zapalnego (Figura 6g). Mutacja M3 doprowadziła do statystycznie istotnego wzrostu limfocytów i makrofagów (odpowiednio P = 0,0449 i P = 0,0004) oraz zmniejszenia liczby neutrofilów (P <0,0001) w stosunku do zakażenia AHV68-M3.MR. Figura 6 Białko M3 zmienia reakcję zapalną na AHV68. Skrawki sagitalne hematoksylowanej hematoksyliny i eozyny z przedmózgowia podstawnego myszy CD1 zakażonych AHV68 (a i d), AHV68-M3.stop (b i e) lub AHV68-M3.MR (c i f) 5 dni wcześniej. Obszary pudełkowe w a c są pokazane przy większym powiększeniu w d. F. Strzałki w dib wskazują neutrofile (PMN). Strzałka w e wskazuje na limfocyt (L). (g) Różnicowe zliczenia nerek po infekcjach myszy zakażonych 5 dni wcześniej wskazanymi wirusami. Pokazane są wredne. SEM połączonych liczb od dwóch niezależnych badaczy wykonujących zliczenia różnicowe w sposób zaślepiony na skrawkach od czterech myszy zakażonych wirusem HV68, ośmiu myszy zakażonych wirusem AHV68-M3.MR i ośmiu myszy zakażonych AHV68-M3.stop (* P = 0,0449, ** P = 0,0004 i *** P <0,0001). Paski skali, 100 .m. Mono / Blast, monocyty lub limfoblasty. Wywołanie chemokiny jest indukowane podczas. Wywołane HV68 zapalenie opon mózgowych. Ponieważ M3 odgrywa ważną rolę w neurowirulencji i jest CBP o wysokim powinowactwie, chcieliśmy określić, czy ligandy M3 ulegają ekspresji podczas infekcji CNS z AHV68. W związku z tym przeprowadziliśmy test ochrony przed RNazą, aby określić, czy ekspresja chemokin zwiększa się w odpowiedzi na zakażenie AHV68. Jak pokazano na Figurze 7, nie wykryto wykrywalnej ekspresji żadnej z chemokin badanych u myszy albo myszy naiwnych, albo u myszy 5 dni po zakażeniu pozorowanym. Przeciwnie, ekspresję chemokin CC RANTES, MIP-1 (3 i MCP-1, a także chemokiny CXC IP-10, wykryto 5 dni po zakażeniu AHV68-M3.MR lub AHV68-M3.stop. (Rysunek 7). Dane te potwierdzają hipotezę, że M3 może regulować chorobę OUN poprzez jej zdolność do sekwencjonowania zapalnych chemokin. Figura 7 Udoskonalona ekspresja mRNA chemokiny po inokulacji śródmózgowej za pomocą. HV68. RNA zebrano z mózgów nie naiwnych myszy, myszy zakażonych pozornie lub myszy zainfekowanych 100 PFU albo AHV68- M3.MR lub AHV68-M3.stop i poddano analizie ochrony RNazą. Dwadzieścia mikrogramów całkowitego RNA dodano na próbkę, z wyjątkiem kontrolnej ścieżki RNA splenocytów z kontrolą pozytywną, która zawierała 2 .g RNA. Różnice w obciążeniu między ścieżkami były co najwyżej dziesięciokrotnie (np. Porównać L32 w Mock, ścieżka 2, z AHV68-M3.MR, ścieżka 1), podczas gdy różnice w ekspresji chemokin były w zakresie 600-krotnym (np. RANTES w Mock, ścieżka 2, z. HV68-M3.MR, ścieżka 1) [patrz też: karmienie gołębi pocztowych, pzhgp nowa sól, amc esk ] [więcej w: zaburzenia afektywne dwubiegunowe, jak dobrze wypaść na rozmowie o pracę, szpital okulistyczny poznań ]